পাকিস্তানত ভাষা

গোটেই পাকিস্তানৰ সকলোৰে বাবে এটা মাত্ৰ দৈনন্দিন ভাষা নাই। ঘৰত, চুবুৰীত, বিদ্যালয়ত, কৰ্মস্থলীত, বজাৰত, সংবাদ মাধ্যমত আৰু চৰকাৰী পৰিৱেশত এজন ব্যক্তিয়ে বেলেগ বেলেগ ভাষা বাছি ল’ব পাৰে। বহু মানুহে এটাতকৈ অধিক ভাষা বুজে বা কয়। উৰ্দু ৰাষ্ট্ৰীয় যোগাযোগৰ ভাষা হিচাপে ব্যৱহৃত হয় আৰু শিক্ষা, সংবাদ মাধ্যম, যাতায়াত, ৰাজহুৱা যোগাযোগ তথা বিভিন্ন ভাষাৰ মানুহে একেলগে থকা পৰিৱেশত বহুলভাৱে শুনা যায়। ই বিভিন্ন অঞ্চলৰ মানুহক সংযোগ কৰে, যদিও ভাষাজ্ঞান আৰু পছন্দৰ শব্দভাণ্ডাৰ বেলেগ হয়। আনুষ্ঠানিক শিক্ষা, উচ্চ শিক্ষা, আইন, প্ৰশাসন, ব্যৱসায়, বিজ্ঞান আৰু পেছাগত যোগাযোগত ইংৰাজীৰ শক্তিশালী ভূমিকা আছে। বহুতে কেৱল ইংৰাজী ব্যৱহাৰ কৰাৰ সলনি উৰ্দু বা আঞ্চলিক ভাষাৰ সৈতে ইংৰাজী ব্যৱহাৰ কৰে। আঞ্চলিক ভাষাই কাহিনী, কবিতা, হাস্যৰস, পাৰিবাৰিক স্মৃতি, গীত আৰু স্থানীয় জ্ঞান কঢ়িয়াই নিয়ে। পাঞ্জাবত পাঞ্জাবী, সিন্ধত সিন্ধী, বহু পশতুন অঞ্চলত পশ্তো আৰু বেলুচিস্তানৰ কিছুমান ঠাইত বেলুচি বহুলভাৱে কোৱা হয়। ছাৰাইকি, হিন্দকো, ব্ৰাহুই আৰু উত্তৰাঞ্চলৰ ভাষাও গুৰুত্বপূৰ্ণ। ভাষাৰ সীমা সদায় প্ৰদেশৰ সীমাৰ সৈতে নিমিলে। প্ৰব্ৰজন, বিবাহ, বেহা-বেপাৰ, শিক্ষা আৰু সংবাদ মাধ্যমে ভাষাবোৰক একেলগ কৰে। এটা পৰিয়ালে ককা-আইতাৰ সৈতে এটা ভাষা, শিশুৰ সৈতে আন এটা আৰু আনুষ্ঠানিক পৰিৱেশত তৃতীয় এটা ভাষা ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। পাকিস্তানৰ ভাষাবোৰে বেলেগ বেলেগ লিপি আৰু সাহিত্যিক পৰম্পৰা ব্যৱহাৰ কৰে। উৰ্দু আৰু আন কেইবাটাও ভাষাই সাধাৰণতে পাৰ্ছো-আৰবী লিপি ব্যৱহাৰ কৰে, আনহাতে ইংৰাজীয়ে লেটিন বৰ্ণমালা ব্যৱহাৰ কৰে। উচ্চাৰণ, শব্দভাণ্ডাৰ আৰু শৈলীৰ ক্ষেত্ৰত কথিত ভাষা লিখিত ভাষাৰ পৰা বেলেগ হ’ব পাৰে। ভাষা সলনি কৰি কথা কোৱা সাধাৰণ কথা। বিশেষকৈ চহৰ, বিদ্যালয়, কাৰ্যালয় আৰু অনলাইন কথোপকথনত এটা বাক্যত উৰ্দু, ইংৰাজী বা আঞ্চলিক ভাষা মিহলি হ’ব পাৰে। এনে মিশ্ৰণে সুবিধা, শিক্ষা, হাস্যৰস, পেছা বা সামাজিক পৰিৱেশ প্ৰকাশ কৰিব পাৰে। ভাষাই সুবিধা আৰু বাধা দুয়োটা সৃষ্টি কৰিব পাৰে। স্পষ্ট অনুবাদ, সহজ শব্দ, সন্মানজনক উচ্চাৰণ আৰু ধৈৰ্যই মানুহক অংশগ্ৰহণত সহায় কৰে। আঞ্চলিক ভাষাক কম মূল্যৱান বুলি গণ্য কৰিলে মৰ্যাদাত আঘাত লাগিব পাৰে আৰু স্থানীয় জ্ঞান ভাগ-বতৰা দুৰ্বল হ’ব পাৰে।