পাকিস্তানত ধৰ্ম

পাকিস্তানত ইছলামে জীৱনৰ বহু দিশত প্ৰভাৱ পেলায়, যেনে নামাজ, ৰোজা, দান, খাদ্যৰ পছন্দ, পাৰিবাৰিক ৰীতি-নীতি, পোছাক, সম্ভাষণ আৰু উৎসৱ। মছজিদ, ধৰ্মীয় বিদ্যালয়, দৰগাহ আৰু অধ্যয়ন-চক্ৰ উপাসনা আৰু শিক্ষাৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান হ’ব পাৰে। ছুন্নী আৰু ছিয়া মুছলমান দুয়ো পাকিস্তানৰ মুছলমান জনসংখ্যাৰ ডাঙৰ অংশ। তেওঁলোকে বহু মূল বিশ্বাস ভাগ কৰে, কিন্তু ধৰ্মীয় নেতৃত্ব, অনুষ্ঠান, আইনী পৰম্পৰা আৰু বিশেষ পালনীয় দিনৰ ক্ষেত্ৰত পাৰ্থক্য থাকিব পাৰে। অঞ্চল, মতাদৰ্শৰ ধাৰা, পৰিয়াল আৰু ব্যক্তিগত ভক্তি অনুসৰিও মুছলমানৰ আচাৰ বেলেগ হয়। বহু মুছলমানৰ বাবে ৰমজান হৈছে ৰোজা, প্ৰাৰ্থনা, আত্মসংযম আৰু দানৰ মাহ। ৰমজানৰ পিছত ঈদুল ফিতৰ আহে, আনহাতে ঈদুল আজহা কুৰবানি, ভাগ-বতৰা আৰু স্মৰণৰ সৈতে জড়িত। পৰিয়ালসমূহে প্ৰাৰ্থনা, খাদ্য, সাক্ষাৎ, উপহাৰ আৰু আৰ্তজনক সহায়েৰে এই উপলক্ষ পালন কৰিব পাৰে। পাকিস্তানৰ বহু ঠাইত সুফী পৰম্পৰা আৰু দৰগাহে কবিতা, সংগীত, ভক্তি আৰু প্ৰেম তথা সেৱাৰ ধাৰণাক প্ৰভাৱিত কৰিছে। কিছুমান লোকে দৰগাহলৈ যায় আৰু আশীৰ্বাদ বিচাৰে, আনহাতে আন কিছুমানে বেলেগ ধৰণৰ ধৰ্মীয় আচাৰ পছন্দ কৰে। দৰগাহৰ বিষয়ে ধৰ্মীয় মত সকলোৰে একে নহয়। পাকিস্তানত ধৰ্মীয় সংখ্যালঘুও আছে। খ্ৰীষ্টান, হিন্দু, শিখ আৰু আন সম্প্ৰদায়ে উপাসনাস্থল, উৎসৱ, বিদ্যালয়, ৰীতি-নীতি আৰু পাৰিবাৰিক পৰম্পৰা বজাই ৰাখে। কিছুমান সম্প্ৰদায় নিৰ্দিষ্ট অঞ্চলত বেছিকৈ থাকে, আন কিছুমান সমগ্ৰ দেশতে বাস কৰে। ধৰ্মই আত্মীয়তা, নৈতিক দিশ-নিৰ্দেশ, শিক্ষা, দান আৰু অসুস্থতা, বিবাহ, জন্ম তথা শোকৰ সময়ত সহায় দিব পাৰে। ই সম্প্ৰদায়ৰ নেতৃত্ব আৰু ৰাজহুৱা আলোচনাতো প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। ধৰ্মীয় পৰিচয় ভাষা, অঞ্চল, শ্ৰেণী, পাৰিবাৰিক ইতিহাস আৰু ৰাজনীতিৰ সৈতে মিলি থাকিব পাৰে। সন্মানজনক আচৰণৰ ভিতৰত পোছাক, খাদ্য, প্ৰাৰ্থনাৰ সময়, পৱিত্ৰ স্থান আৰু ধৰ্মীয় শব্দৰ স্থানীয় নিয়ম শিকা অন্তৰ্ভুক্ত। উপাসনাস্থলত সোমোৱা, ফটো তোলা, কোনো আচাৰত যোগ দিয়া বা ধৰ্মীয় বস্তু চুবলৈ আগতে দৰ্শকে সুধিব লাগে। ধৰ্মীয় জীৱনত মতভেদ আৰু অসম ব্যৱহাৰো থাকিব পাৰে। সাৱধানী বুজাবুজিয়ে কোনো ধৰ্মৰ শিক্ষা আৰু ব্যক্তিৰ কামৰ মাজত পাৰ্থক্য কৰে, আৰু কোনো সমগ্ৰ সম্প্ৰদায়ৰ সকলোৰে চিন্তা বা আচৰণ একে বুলি নধৰে।