পাকিস্তানত বৃত্তি

পাকিস্তানত বৃত্তি বা পেছা হৈছে এনে ধৰণৰ কাম য’ত নিৰ্দিষ্ট জ্ঞান, দক্ষতা, সঁজুলি আৰু দায়িত্ব ব্যৱহাৰ হয়। স্থানীয় শব্দৰ ভিতৰত পেছা বা জীৱিকাৰ বাবে pesha আৰু ব্যৱহাৰিক দক্ষতাৰ বাবে hunar আছে। কিছুমান পেছাত সাধাৰণতে বিদ্যালয়, কলেজ, বিশ্ববিদ্যালয়, পৰীক্ষা বা পেছাগত প্ৰশিক্ষণৰ জৰিয়তে প্ৰৱেশ কৰা হয়। ইয়াৰ উদাহৰণৰ ভিতৰত বহুতো চিকিৎসা, আইন, শিক্ষকতা, অভিযান্ত্ৰিক, হিচাপ-নিকাচ আৰু কাৰিকৰী কাম আছে। আন পেছা ustad-shagird, অৰ্থাৎ শিক্ষক বা গুৰুক অনুসৰণ কৰি শিক্ষানবিশক প্ৰশিক্ষণ দিয়াৰ জৰিয়তে শিকা হয়। হস্তশিল্প, মেৰামতি, দৰ্জীৰ কাম, ৰন্ধা-বঢ়া, নিৰ্মাণ, সৌন্দৰ্য সেৱা, বাহন ৰক্ষণাবেক্ষণ আৰু আন ব্যৱহাৰিক বৃত্তিত এই পথ সাধাৰণ। মানুহে কৃষক, দোকানী, চালক, বিক্ৰী কৰ্মী, ঘৰুৱা কৰ্মী, কাৰখানাৰ কৰ্মী, কাৰ্যালয় সহায়ক, স্বাধীনভাৱে কাম কৰা ব্যক্তি, শিল্পী, কাৰিকৰী কৰ্মী আৰু সৰু ব্যৱসায়ৰ মালিক হিচাপেও কাম কৰে। এজন ব্যক্তিয়ে বছৰটোৰ বিভিন্ন সময়ত কেইবাধৰণৰ কাম কৰিব পাৰে। চাকৰিৰ পদবীয়ে সদায় প্ৰকৃত কাম দেখুৱাব নোৱাৰে। সহায়ক, কাৰিকৰী কৰ্মী বা পৰিচালক বুলি কোৱা দুজন ব্যক্তিৰ কাম, ক্ষমতা, দৰমহাৰ ব্যৱস্থা আৰু প্ৰশিক্ষণৰ প্ৰয়োজন সম্পূৰ্ণ বেলেগ হ’ব পাৰে। নিয়ন্ত্ৰিত পেছাত স্বাধীনভাৱে কাম কৰাৰ আগতে স্বীকৃত শিক্ষা, পঞ্জীয়ন, তদাৰকি বা আন অনুমতি লাগিব পাৰে। প্ৰয়োজনীয়তা পেছা আৰু স্থান অনুসৰি বেলেগ হ’ব পাৰে, সেয়েহে পদবীৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰাৰ আগতে প্ৰাৰ্থীয়ে সংশ্লিষ্ট প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা সেয়া নিশ্চিত কৰা উচিত। কৰ্মজীৱনৰ বাছনিত সুযোগ আৰু সীমা দুয়োটা থাকে। শিক্ষাই পেছাগত পথ মুকলি কৰিব পাৰে, শিক্ষানবিশীয়ে সোনকালে আয় গঢ়াত সহায় কৰিব পাৰে আৰু স্বনিয়োজনে স্বাধীনতা দিব পাৰে; কিন্তু প্ৰতিটো পথতে সময়, ধন, অনুশাসন, সুৰক্ষা আৰু চাহিদাৰ বাস্তৱসম্মত বুজ লাগে। প্ৰথম শক্তিশালী পদক্ষেপ হ’ল কামটো নিজে বৰ্ণনা কৰা, প্ৰয়োজনীয় দক্ষতা চিনাক্ত কৰা, বিশ্বাসযোগ্য শিকাৰ পথ বিচৰা আৰু সামৰ্থ্যৰ প্ৰমাণ তৈয়াৰ কৰা। নমুনা, প্ৰমাণপত্ৰ, পৰামৰ্শ বা সম্পূৰ্ণ কৰা কামে নিয়োগকৰ্তা বা গ্ৰাহকক দক্ষতা বিচাৰিবলৈ সহজ কৰে।