هنر در جمهوری ترکیه دَ

هنر در جمهوری ترکیه از سنت‌های تاریخی، دینی، منطقه‌ای و شخصیِ بسیار گوناگونی می‌آید. آن را می‌توان در موزه‌ها و گالری‌ها، و نیز در خانه‌ها، کارگاه‌ها، مسجدها، بازارها، جشنواره‌ها، کتاب‌ها، فیلم‌ها و اشیای روزمره یافت. هنرهای سنتیِ کاغذ و کتاب شامل مرمراندازی (ebru)، یعنی شناورکردن رنگ‌ها روی آب پیش از انتقال آنها به کاغذ، و خوشنویسیِ خط عربی (hat) است. تذهیب (tezhip) از نقش‌ونگارهای ظریف، اغلب با طلا، استفاده می‌کند؛ نقاشیِ مینیاتوری (minyatür) هم با تصویرهای کوچک و سبک‌پردازی‌شده، مردم، مکان‌ها، داستان‌ها یا رویدادها را نشان می‌دهد. چینی (çini) به کاشی‌ها و ظرف‌های سرامیکیِ تزیین‌شده گفته می‌شود که اغلب با رنگ‌های قوی، نقش‌های تکرارشونده و تزیینات معماری پیوند دارند. بافت گلیم (kilim) نقش‌هایی تخت‌باف دارد و منسوجات منطقه‌ای ممکن است معناهای کاربردی، خانوادگی یا نمادین داشته باشند. فرهنگ درباریِ عثمانی، سنت‌های هنریِ اسلامی، صنایع دستیِ آناتولی، تأثیرهای آسیای مرکزی و فنون محلی همگی در شکل‌گیریِ زبان بصریِ امروزیِ هنر ترکی سهم داشته‌اند. هیچ سبک واحدی نمایندهٔ همهٔ مناطق یا جوامع نیست. معماری بخش بزرگی از چشم‌انداز هنری است. مسجدها، کلیساها، کنیسه‌ها، خانه‌های قدیمی، بازارهای سرپوشیده، پل‌ها، کاخ‌ها و ساختمان‌های مدرن، دگرگونیِ مصالح، نیازهای مذهبی، مهندسی و زندگی شهری را نشان می‌دهند. موسیقی و اجرا شامل رپرتوارهای کلاسیک عثمانی، موسیقیِ مردمی، رقص‌های منطقه‌ای، موسیقیِ عامه‌پسند، تئاتر، سینما و شکل‌های تازهٔ دیجیتال است. سازها، ریتم‌ها و موقعیت‌های اجرا در میان مناطق و جوامع بسیار فرق می‌کنند. هنرمندان معاصر ممکن است از نقاشی، مجسمه‌سازی، عکاسی، چیدمان، ویدئو، مد، تصویرگری، هنر خیابانی یا رسانه‌های دیجیتال استفاده کنند. آنها اغلب به مهاجرت، خاطره، جنسیت، زندگی شهری، محیط‌زیست، تاریخ و هویت می‌پردازند. هنر در کنار امکان‌ها محدودیت‌های عملی هم دارد. یک شیء زیبا ممکن است دست‌ساز، کارخانه‌ای، عبادی، تزیینی یا ویژهٔ گردشگران باشد؛ پس پیش از فرض‌کردن معنا یا ارزش آن، دربارهٔ کاربرد، شیوهٔ ساخت و سازنده‌اش بپرسید.