Մշակույթը Թուրքիայի Հանրապետությունում

Թուրքիայի Հանրապետությունում մշակույթը միավորում է առօրյա և հանրային կյանքի մի շարք կողմեր։ Կյանքի փուլերն ընդգրկում են ծնունդը, կրթությունը, աշխատանքը, ամուսնությունը, երեխաների դաստիարակությունը, տարեց հարազատների խնամքն ու սուգը։ Պատմությունն օգնում է հասկանալ վայրերը, հաստատությունները, ընտանեկան հիշողություններն ու հանրային բանավեճերը։ Արվեստը ներառում է ավանդական արհեստներ, օրինակ՝ էբրու (ebru) մարմարացման արվեստը, չինի (çini) կերամիկան, մինիաթյուր (minyatür) նկարչությունը, հաթ (hat) գեղագրությունը, թեզհիբ (tezhip) զարդանկարչությունն ու քիլիմ (kilim) գորգագործությունը, ինչպես նաև երաժշտությունը, կինոն, դիզայնն ու ժամանակակից ստեղծագործությունը։ Կրոնն ազդում է պաշտամունքի, տոների, սննդի, հագուստի, բարեգործության և ընտանեկան սովորույթների վրա, մինչդեռ անհատական հավատքն ու հանրային գործելակերպը տարբեր են։ Թուրքերենը կառավարման, կրթության, լրատվության և առօրյա ծառայությունների հիմնական լեզուն է՝ տարածաշրջանային խոսվածքների, փոքրամասնությունների լեզուների, ժեստերի լեզվի և օտար լեզուների կողքին։ Ավանդույթների շարքում են ընտանեկան այցելությունները, հյուրընկալությունը, թեյն ու սուրճը, բայրամի (bayram) սովորույթները, հարսանիքները, համատեղ ճաշերն ու տարածաշրջանային տոնակատարությունները։ Ընտանեկան կապերը, թաղամասերը, դպրոցները, աշխատավայրերը, համայնքապետարաններն ու միությունները ձևավորում են մարդկանց համագործակցությունն ու փոխհարաբերությունները։ Մի տարածաշրջանում, սերնդում կամ ընտանիքում տարածված սովորույթը մեկ ուրիշի համար կարող է անծանոթ կամ պակաս կարևոր լինել, իսկ մարդիկ կարող են համատեղել ժառանգած սովորույթներն իրենց անձնական ընտրության և ժամանակակից քաղաքային կյանքի հետ։