زبان در ترکیه

ترکی، که Türkçe نامیده می‌شود، زبان اصلی فضای عمومی ترکیه و زبان رسمی کشور است. بیشتر مردم آن را در مدرسه یاد می‌گیرند و در اداره‌ها، کار، آموزش، رسانه و ارتباط میان مناطق به کار می‌برند. ترکی به خانواده زبان‌های ترکی‌تبار تعلق دارد. معمولاً فعل در پایان جمله می‌آید و پسوندهایی به ریشه واژه افزوده می‌شوند تا معانی‌ای مانند مکان، مالکیت، زمان یا نفی را نشان دهند. به همین دلیل یک واژه بلند ممکن است اطلاعاتی را در خود داشته باشد که انگلیسی با چند واژه بیان می‌کند. الفبای مدرن ترکی بر پایه حروف لاتین است و حروف ویژه‌ای مانند ç، ş، ğ، ı، İ، ö و ü دارد. شکل‌های نقطه‌دار و بی‌نقطه i دو حرف متفاوت‌اند؛ بنابراین نام‌ها و واژه‌ها را باید با دقت رونویسی کرد. تلفظ ترکی اغلب از تلفظ انگلیسی منظم‌تر است، اما هماهنگی واکه‌ها و تغییر پسوندها باعث تفاوت شکل واژه‌ها می‌شوند. ادب معمولاً با واژه‌هایی مانند lütfen به معنی لطفاً، teşekkürler به معنی متشکرم و siz برای «شما»ی محترمانه یا جمع بیان می‌شود. مردم همچنین از گویش‌های منطقه‌ای، واژه‌های محلی، کردی و دیگر زبان‌های اقلیت، عربی و زبان‌های میراثی دیگر، زبان‌های خارجی و زبان اشاره ترکی استفاده می‌کنند. زبانی که در خانه به کار می‌رود ممکن است با زبان مدرسه یا محل کار تفاوت داشته باشد. نام‌ها، عنوان‌ها و شیوه خطاب در بسیاری از موقعیت‌ها اهمیت دارند. Abi به معنی برادر بزرگ‌تر است و ممکن است برای خطاب محترمانه به مردی کمی مسن‌تر به کار رود؛ abla به معنی خواهر بزرگ‌تر است و ممکن است برای خطاب محترمانه به زنی کمی مسن‌تر استفاده شود. Bey و Hanım می‌توانند پس از نام در خطاب رسمی یا محترمانه بیایند. چند واژه روزمره برای نخستین ارتباط مفیدند: merhaba یعنی سلام، evet یعنی بله، hayır یعنی نه، tamam یعنی باشه و güle güle معمولاً به کسی گفته می‌شود که در حال رفتن است. بافت و لحن از دستور زبان بی‌نقص مهم‌ترند. توانایی زبانی بر دسترسی به مدرسه، کار، مراقبت سلامت، خدمات عمومی و دوستی‌ها اثر می‌گذارد. ابزارهای ترجمه می‌توانند کمک کنند، اما مسائل مهم شخصی، حقوقی یا پزشکی باید با مترجم انسانی واجد صلاحیت بررسی شوند.