دین در ترکیه

ترکیه اکثریت مسلمان دارد و میزان و شکل پایبندی دینی میان افراد بسیار متفاوت است. سنت‌های سنی گسترده‌اند و جوامع علوی باورها، مراسم، موسیقی و فضاهای اجتماعی خود را دارند. مردم همچنین ممکن است سکولار، کم‌پایبند، ندانم‌گرا، خداناباور، مسیحی، یهودی یا پیرو ادیان دیگر باشند. مسجدها مکان‌های رایج عبادت و زندگی اجتماعی‌اند. اذان، نمازهای روزانه، نماز جمعه، آموزش قرآن، امور خیریه و خطبه‌ها برای بسیاری از مسلمانان بخش‌های آشنای فرهنگ دینی‌اند، اما همه مسلمانان این آیین‌ها را به یک شکل انجام نمی‌دهند. «ریاست امور دینی» (Diyanet) نهاد عمومی مهمی است که با خدمات مسجدی و راهنمایی دینی ارتباط دارد. این نهاد نماینده باورهای تک‌تک مسلمانان یا همه جوامع دینی کشور نیست. رمضان برای بسیاری از مسلمانان ماه روزه‌داری، نماز، وعده‌های خانوادگی و امور خیریه است. وعده عصرگاهی که روزه روزانه را پایان می‌دهد iftar و وعده پیش از سپیده‌دم sahur نام دارد. برخی روزه نمی‌گیرند و باید به این تفاوت به‌عنوان امری شخصی احترام گذاشت. Bayram می‌تواند به تعطیلات دینی مهم اشاره کند و اغلب با دیدار، تبریک، شیرینی، غذای مشترک و احترام به خویشاوندان سالمند همراه است. جزئیات میان جوامع دینی، خانواده‌ها، محل‌های کار و مناطق متفاوت است. جوامع علوی ممکن است در cemevi گرد هم آیند و مراسم cem برگزار کنند؛ این مراسم با شیوه‌های مسجد‌محور رایج در اسلام سنی تفاوت دارد. اصطلاح‌ها و هویت‌ها ممکن است شخصی باشند و نباید به برچسبی ساده فروکاسته شوند. جوامع مسیحی و یهودی در این منطقه پیشینه‌ای دیرینه دارند و در برخی مکان‌ها کلیساها، کنیسه‌ها، مدرسه‌ها، مؤسسات خیریه و سازمان‌های فرهنگی دارند. حضور آنها بخشی از تنوع تاریخی و زنده کشور است. دین می‌تواند حس تعلق، حمایت، راهنمایی اخلاقی و اقدام‌های خیریه ایجاد کند، اما موضوعی حساس نیز هست. از روی نام، پوشش، منطقه یا پیشینه خانوادگی کسی درباره باور، میزان پایبندی، رژیم غذایی یا دیدگاه سیاسی او فرض نکنید.