قانون مهاجرت در ترکمنستان

بیشتر اتباع خارجی برای ورود به ترکمنستان به گذرنامهٔ معتبر و ویزا نیاز دارند، مگر آنکه معاهدهٔ مربوط استثنا قائل شود. ویزاها به هدف اعلام‌شدهٔ سفر وابسته‌اند. دسته‌های رایج شامل کار، تحصیل، دیدار خانوادگی، کسب‌وکار، سرمایه‌گذاری، گردشگری، ترانزیت، اهداف بشردوستانه و موقعیت‌های رسمیِ تعریف‌شدهٔ دیگرند. کار معمولاً به ویزای WP و اجازهٔ کار نیاز دارد. برای تحصیل از ویزای ST، برای دیدار خانوادگی از ویزای FM، برای کسب‌وکار و سرمایه‌گذاری از دسته‌های BS یا IN، برای گردشگری از TU و برای ترانزیت از دسته‌های TR استفاده می‌شود. کسی که برای اقامت عادی وارد می‌شود باید به‌جای اتکا به ویزا به‌تنهایی، مجوز اقامت بگیرد. طرف دعوت‌کننده یا پذیرنده معمولاً از فرایند ویزا پشتیبانی و اعلان الکترونیکی لازم را به SMS ارسال می‌کند. ویزایی که در خارج صادر می‌شود عموماً از طریق نمایندگی دیپلماتیک یا کنسولگری ترکمنستان پیگیری می‌شود. درخواست‌های داخل ترکمنستان و تمدیدها را SMS انجام می‌دهد. طرف پذیرنده مسئول هماهنگی ویزا، مجوز اقامت، اجازهٔ کار و تعهدات ثبت، و نیز تغییر نشانی یا شغل و خروج فرد است. ثبت، که محلی‌ها اغلب آن را propiska می‌نامند، معمولاً باید پس از ورود یا تغییر محل اقامت، ظرف سه روز کاری انجام شود؛ روز ورود محاسبه نمی‌شود. ثبت از طریق سامانهٔ الکترونیکی SMS نزد مرجع مسئول محل اقامت یا به‌وسیلهٔ طرف پذیرنده انجام می‌شود. گردشگران در گذرگاه مرزی به‌صورت الکترونیکی ثبت می‌شوند. اقامت‌های کوتاهِ حداکثر سه‌روزهٔ کاری ممکن است معاف باشند. دارندگان مجوز اقامت و افراد بی‌تابعیت نیز مشمول الزامات ثبت و propiska هستند. مدارک معمول شامل گذرنامه یا مدرک شناسایی دیگر، دعوت‌نامه یا اعلان الکترونیکی، مدارک متناسب با هدف، عکس و درخواست است. درخواست‌های خانوادگی معمولاً به نسخهٔ سند ازدواج، تولد و گذرنامه نیاز دارند و در صورت لزوم باید قانونی‌سازی یا تأیید شوند. متقاضی ترانزیت عموماً باید گذرنامه‌ای با دست‌کم شش ماه اعتبار و ویزا یا مدرک ورود به کشور بعدی داشته باشد. اطلاعات یا مدارک جعلی می‌تواند به رد درخواست، لغو یا از دست‌دادن وضعیت منجر شود. اشتغال اتباع خارجی معمولاً هم به ویزای کار و هم به اجازهٔ کار نیاز دارد. ممکن است مقام‌ها به کارگران ترکمن اولویت دهند و سهمیه‌های کارفرمایی اعمال کنند. کارگران خارجی عموماً باید اقامت دائم خود را خارج از ترکمنستان حفظ کنند. استثناها ممکن است شامل دیپلمات‌ها و کارکنان کنسولی، سازمان‌های بین‌المللیِ مورد تأیید، برخی مؤسسات آموزشی، علمی یا فرهنگی خارجی، رسانه‌های مورد تأیید، سازمان‌های دینی ثبت‌شده، معلمان و متخصصانِ دعوت‌شده از سوی دولت، کارشناسان یا مذاکره‌کنندگان کوتاه‌مدت، کارکنان کوتاه‌مدت نصب و تعمیر، دانشجویان تمام‌وقتی که شرایط لازم را دارند و در اوقات فراغت در مؤسسهٔ آموزشی خود کار می‌کنند، افراد تحت حمایت، پناهندگان و دارندگان اقامت با هدف دائم باشد. کار موقت باید با هدف مجاز سازگار بماند. حقوق اشتغال و مزایای اجتماعی به وضعیت مهاجرتی فرد و قانون خاص مربوط وابسته‌اند. مجوز اقامت، вид на жительство، مدرک هویت و اقامت است. متقاضی عموماً از طریق SMS برای اخذ تصمیم ریاست‌جمهوری اقدام می‌کند. دلایل احتمالی شامل تبار ترکمنی، ازدواج با شهروند ترکمنستان، پیوند نزدیک خانوادگی با ترکمن‌ها، سرپرستی، سرمایه‌گذاری دست‌کم ۵۰۰٬۰۰۰ دلار آمریکا، صلاحیت یا دستاورد بالا، ثبت تاریخی در کشورهای مستقل مشترک‌المنافع، یا دست‌کم دو سال اقامت است. رئیس‌جمهور می‌تواند در موارد استثنایی اجازه دهد. متقاضیان عموماً باید دست‌کم ۱۸ سال داشته باشند. کودک زیر ۱۶ سال مجوز را از والدین می‌گیرد؛ کودک ۱۶ساله یا بزرگ‌تر باید ظرف شش ماه درخواست کند. اعتبار مجوز حداکثر پنج سال است و می‌توان آن را از طریق SMS تمدید کرد. معمولاً امکان چندبار ورود بدون ویزای جداگانه را می‌دهد. رسیدگی ممکن است تا شش ماه طول بکشد و تصمیم ظرف ده روز پس از صدور فرمان ریاست‌جمهوری ابلاغ می‌شود. رد درخواست ظرف سه روز کاری اطلاع داده می‌شود. قواعد موجود هزینه‌های قانونی یا کنسولی را تعیین می‌کنند، اما مبلغ عمومیِ قابل‌اتکایی برای مجوز اقامت تأیید نشده است. در منابع مربوط، وضعیت اقامت دائمِ نامحدود و جداگانه‌ای که عموماً در دسترس باشد برای ترکمنستان تأیید نشده است. مجوز اقامتِ حداکثر پنج‌ساله که از طریق SMS تمدید می‌شود، ابزار اصلی ادامهٔ اقامت است. پنج سال اقامت دائم می‌تواند مبنای درخواست تابعیت باشد، اما خودبه‌خود به تابعیت یا وضعیت اقامت نامحدود تبدیل نمی‌شود. مجوز اقامت ممکن است به دلایلی از جمله اطلاعات جعلی، جرائم شدید یا بسیار شدید، تهدید امنیت، نظم عمومی یا اخلاق، ارتباط با افراط‌گرایی یا تروریسم، خدمت به دولت خارجی، ثبت در پروندهٔ مواد مخدر، ازدواج صوری، از دست‌رفتن مبنای مبتنی بر اشتغال، طلاق ظرف پنج سال بدون فرزند، بیش از یک سال پیاپی در خارج از کشور بودن، اخراج یا کسب تابعیت لغو شود. قانون پناهندگان وضعیت پناهندگی، نوع تکمیلی حمایت و حمایت موقت را پیش‌بینی می‌کند. درخواست حمایت را می‌توان شخصاً یا از طریق نماینده به SMS در نقطهٔ مرزی یا محل اقامت ارائه کرد. کسی که به‌علت اجبار به‌طور نامنظم وارد شده است می‌تواند به خدمات مرزبانی درخواست دهد. مقام‌ها گواهی ثبت موقت صادر می‌کنند. نبود مدارک هویتی به‌تنهایی نمی‌تواند دلیل رد ثبت باشد. ثبت فوری پس از ورود نامنظم یا اقامت غیرقانونی، متقاضی را در برابر مجازات‌های مربوط به آن ورود یا اقامت حمایت می‌کند. اصل منع بازگرداندن اعمال می‌شود، با استثنای مقرر برای تهدید علیه دولت یا نظم عمومی. متقاضیان حمایت ممکن است از مترجم، اطلاعات، محل اقامت، غذا، خدمات پزشکی، دسترسی موقت به کار، آموزش، پیوند خانواده، کمک حقوقی رایگان و دسترسی به دادگاه برخوردار شوند. آن‌ها باید اطلاعات درست بدهند، ظرف سه روز ثبت شوند، معاینهٔ پزشکی را انجام دهند و قواعد اقامت را رعایت کنند. SMS پس از مشورت طبق قواعد کابینه ظرف سه ماه تصمیم می‌گیرد و امکان تمدید تا یک سال وجود دارد. نتیجه و مدرک حمایت عموماً ظرف ده روز کاری ابلاغ یا صادر می‌شود. در وضعیت اضطراری و ورود گروهی ممکن است حمایت موقت برقرار و تا سه ماه ثبت شود. شمار عملیِ پرونده‌های حمایت تأیید نشده است. تابعیت از راه تولد، پذیرش، اعاده یا معاهده کسب می‌شود. پذیرش عموماً به درخواست فرد بالغ، پایبندی به قانون اساسی و قوانین، دانش کافی زبان ترکمنی، دست‌کم پنج سال اقامت دائم و وسیلهٔ قانونی امرار معاش نیاز دارد. در قاعدهٔ معمول، غیبت از ترکمنستان نباید در یک سال از سه ماه بیشتر شود تا دورهٔ اقامت قطع نشود. برای افراد ترکمن‌تبار و فرزندانشان، برخی وضعیت‌های خانوادگیِ اتحاد شوروی سابق، موارد مرتبط با منافع دولت، افرادی که قبلاً حق تابعیت ترکمنستان داشته‌اند و افراد دارای پناه یا وضعیت پناهندگی، ممکن است استثنا یا شرایط کوتاه‌تری اعمال شود. رئیس‌جمهور دربارهٔ تابعیت با Указ تصمیم می‌گیرد. درخواست‌ها در داخل ترکمنستان توسط SMS و در خارج توسط وزارت امور خارجه یا کنسولگری رسیدگی می‌شوند. مدت عمومی رسیدگی ممکن است به شش ماه برسد. ترکمنستان تابعیت دیگر را در سطح ملی به رسمیت نمی‌شناسد و شهروند ترکمنستان را نمی‌توان اخراج کرد. می‌توان تصمیم تابعیت را نزد رئیس‌جمهور به چالش کشید؛ اقدامات اداری یا مأموران نیز ممکن است نزد مرجع بالاتر یا دادگاه مورد اعتراض قرار گیرند. رد ویزا ممکن است ناشی از جرائم جدی یا بین‌المللی، پروندهٔ کیفریِ در جریان، خطرهای امنیتی، نظم عمومی یا اخلاق، خطر برای دیگران، برخی وضعیت‌های سلامت، دلایل مرتبط با مواد مخدر، اطلاعات جعلی، ممنوعیت ورود، اخراج قبلی، اقامت غیرقانونی، کمک به ورود غیرقانونی یا ارتباط تروریستی و افراطی باشد. رئیس SMS می‌تواند ویزا را لغو یا مدت آن را کوتاه کند. با پایان ویزا یا رد تمدید، مقام‌ها ممکن است دستور خروج صادر کنند. رعایت‌نکردن آن می‌تواند به اخراج اداری و ممنوعیت موقت یا دائم ورود منجر شود. هزینهٔ اخراج معمولاً بر عهدهٔ فرد اخراج‌شده یا طرف پذیرنده است، هرچند در موارد استثنایی دولت ممکن است آن را بپردازد. روند عمومیِ اعتراض به رد عادی ویزا تأیید نشده است. رد یا لغو حمایت را می‌توان ظرف یک ماه در دادگاه به چالش کشید؛ فرد می‌تواند تا صدور رأی بماند و پس از آن عموماً باید ظرف ده روز کاری خارج شود. اگر بازگشت یا اخراج ناممکن باشد، ممکن است مدرک اقامت موقت صادر شود. هزینهٔ ویزای یک‌بار ورود برای حداکثر ۱۰ روز ۲۰ دلار آمریکا، برای حداکثر ۲۰ روز ۳۰ دلار، برای حداکثر یک ماه ۴۰ دلار و برای هر ماه بعدی ۳۰ دلار است. ویزای چندبار ورود برای حداکثر یک ماه ۶۰ دلار و برای هر ماه بعدی ۴۰ دلار هزینه دارد. ویزای ترانزیت یک‌بار ورود برای حداکثر پنج روز ۲۰ دلار است. ممکن است هزینهٔ اضافی ۵۰دلاری برای فرودگاه بین‌المللی اعمال شود. رسیدگی کنسولی عادی عموماً ده روز تقویمی است؛ رسیدگی فوریِ حداکثر سه روز کاری ممکن است ۱۰۰ درصد هزینهٔ اضافی داشته باشد. پس از لغو، هزینهٔ ویزا پس داده نمی‌شود. مخارج واقعی ممکن است برحسب محل متفاوت باشند و قواعد موجود روش‌های عمومی پرداخت یا مبلغ دقیق مجوز اقامت، تابعیت یا ثبت را تأیید نمی‌کنند.