ယဉ်ကျေးမှု — ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်

ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံ၏ ယဉ်ကျေးမှုကို မိသားစုနှင့် အသိုင်းအဝိုင်းဘဝ၊ ပညာရေး၊ အလုပ်၊ ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှု၊ ဘာသာစကား၊ သမိုင်းအတွေ့အကြုံနှင့် ဖန်တီးမှုဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်ချက်များက ပုံဖော်ပေးသည်။ ဘဝအဆင့်များတွင် အသက်၊ ဥပဒေအရ အခြေအနေ၊ ပညာရေး၊ အလုပ်၊ အိမ်ထောင်ရေး၊ စောင့်ရှောက်မှုနှင့် အထောက်အပံ့ရယူနိုင်မှုတို့ ပါဝင်သော်လည်း အသက်အုပ်စုတစ်ခုတည်းက ဝန်ဆောင်မှုတိုင်းကို မဆုံးဖြတ်ပါ။ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်၏ သမိုင်းသည် အစောပိုင်း မြစ်ဝကျွန်းပေါ် လူ့အဖွဲ့အစည်းများနှင့် ဒေသတွင်းအာဏာများမှ မဂိုလ်နှင့် ကိုလိုနီခေတ်များ၊ အိန္ဒိယခွဲဝေမှု၊ အရှေ့ပါကစ္စတန်ကာလနှင့် 1971 ခုနှစ် လွတ်မြောက်ရေးစစ်ပွဲအထိ ရောက်ရှိသည်။ ဤသမိုင်းအတွေ့အကြုံများက အများပြည်သူ၏ မှတ်ဉာဏ်နှင့် လူမှုရေးအထောက်အထားကို လွှမ်းမိုးသည်။ ဘင်္ဂါလီဘာသာစကား (Bangla) သည် နိုင်ငံတော်ဘာသာစကားဖြစ်ပြီး ပညာရေး၊ အုပ်ချုပ်ရေး၊ ဥပဒေ၊ နိုင်ငံတော်မီဒီယာနှင့် ယဉ်ကျေးမှုဘဝတို့တွင် အဓိကကျသည်။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာသည် အဆင့်မြင့်ပညာရေး၊ မြို့ပြဒေသများ၊ ပညာရှင်နှင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေများ၊ နိုင်ငံတကာအခြေအနေများတွင် အထူးလက်တွေ့အသုံးဝင်သည်။ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်သည် ဘာသာရေးအရ မတူကွဲပြားပြီး မွတ်စလင်များက အကြီးဆုံးအုပ်စုဖြစ်သည်။ ဟိန္ဒူ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်၊ ခရစ်ယာန်၊ ရှီအာ၊ အဟ်မဒီ၊ ဆူဖီ၊ ဘဟာအီနှင့် ဌာနေတိုင်းရင်းသားအသိုင်းအဝိုင်းများသည်လည်း ဘာသာရေးဘဝတွင် ပါဝင်ပံ့ပိုးကြသည်။ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေအရ ကာကွယ်မှု၊ အများပြည်သူဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းနှင့် ဒေသတွင်းလုံခြုံရေးအခြေအနေများက လူများ၏ ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုကျင့်သုံးပုံနှင့် ဘာသာရေးအဖွဲ့အစည်းများကို အသုံးပြုပုံတို့အပေါ် သက်ရောက်သည်။ အနုပညာတွင် ပန်းချီနှင့် အမြင်အာရုံအနုပညာ၊ ဂီတ၊ စာပေ၊ ရုပ်ရှင်၊ ပြဇာတ်၊ အက၊ ဗိသုကာ၊ ဒီဇိုင်း၊ ဓာတ်ပုံနှင့် ဒစ်ဂျစ်တယ်ဖန်တီးမှုတို့ ပါဝင်သည်။ အနုပညာဆိုင်ရာ လှုပ်ရှားမှုများကို တက္ကသိုလ်များ၊ အကယ်ဒမီများ၊ အလုပ်ရုံများ၊ အဖွဲ့များ၊ ပြခန်းများ၊ ထုတ်ဝေရေးအဖွဲ့များ၊ ပွဲတော်များနှင့် အလွတ်သဘော လေ့ကျင့်မှုများမှတစ်ဆင့် ရယူလေ့ရှိပြီး အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ လှုပ်ရှားမှုအများစုမှာ ဒါကာမြို့တွင် စုစည်းနေသည်။ ယဉ်ကျေးမှုရိုးရာများတွင် ပဟေလာ ဘိုအိရှာခ် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် (Pohela Boishakh)၊ ဘေါလ်ဂီတ (Baul music)၊ ဂျမ်ဒါနီ ရက်ကန်းလုပ်ငန်း (Jamdani weaving) နှင့် နက္ခီ ကန်သာ ပန်းထိုးစောင်လုပ်ငန်း (Nakshi Kantha) တို့ ပါဝင်သည်။ မိသားစုများ၊ ကျေးရွာအသိုင်းအဝိုင်းများ၊ အလုပ်ရုံများနှင့် ဆရာ-တပည့်ဆက်ဆံရေးများက ဤအလေ့အကျင့်များကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးလေ့ရှိသည်။ နေ့စဉ်အတူတကွ နေထိုင်မှုတွင် နိုင်ငံသားအခွင့်အရေးများ၊ ဒေသန္တရအစိုးရနှင့် အသိုင်းအဝိုင်းအလေ့အကျင့်များ ပေါင်းစပ်ပါဝင်ပြီး တာဝန်ရှိသည့်အဖွဲ့သည် ကျေးလက် သို့မဟုတ် မြို့ပြအခြေအနေနှင့် ဖြေရှင်းရမည့်ပြဿနာအပေါ် မူတည်၍ ကွဲပြားသည်။