วัฒนธรรมกัมพูชามีมิติทางประวัติศาสตร์ ศาสนา ภาษา ศิลปะ และสังคม ประวัติศาสตร์เชื่อมโยงสถาบัน ภูมิทัศน์ และความทรงจำในปัจจุบันเข้ากับช่วงเวลาต่าง ๆ เช่น จักรวรรดิเขมร (Khmer Empire) การปกครองอาณานิคมของฝรั่งเศส เอกราช ยุคเขมรแดง (Khmer Rouge period) และการฟื้นฟูหลังสงคราม โบราณคดี จารึก หอจดหมายเหตุ พิพิธภัณฑ์ ประวัติศาสตร์บอกเล่า และคำให้การของผู้รอดชีวิตช่วยรักษาบันทึกส่วนต่าง ๆ เหล่านี้ไว้ พุทธศาสนาเถรวาทมีอิทธิพลต่อชีวิตสาธารณะและชีวิตครอบครัวจำนวนมาก ขณะที่ชุมชนมุสลิม คริสต์ ชนพื้นเมือง และชุมชนศาสนาอื่น ๆ ยังคงมีสถานที่ประกอบศาสนกิจและแนวปฏิบัติของตนเอง ภาษาเขมรเป็นภาษาราชการ และอักษรเขมรเป็นอักษรทางการ ควบคู่กับสำเนียงเขมรระดับภูมิภาค ภาษาจาม (Cham) และภาษาชนพื้นเมือง การเข้าถึงการศึกษาหลายภาษาและบริการในภาษาท้องถิ่นแตกต่างกันไปตามภูมิภาค โรงเรียน และโครงการ ศิลปะครอบคลุมสถาปัตยกรรม ดนตรี วรรณกรรม ภาพยนตร์ ศิลปะการแสดง การออกแบบ การถ่ายภาพ และงานดิจิทัล ศิลปินเรียนรู้ผ่านการศึกษาในระบบ โครงการนอกระบบ การถ่ายทอดภายในครอบครัว และความสัมพันธ์ระหว่างครูกับศิษย์ กระทรวงวัฒนธรรมและวิจิตรศิลป์ (Ministry of Culture and Fine Arts) สถาบันเฉพาะทาง ชุมชน และองค์กรอิสระมีส่วนร่วมในการสร้างสรรค์ การอนุรักษ์ และการนำเสนอ แม้ว่าตลาดศิลปะยังคงกระจุกตัวอยู่ในพนมเปญ ประเพณีเชื่อมโยงการเฉลิมฉลองประจำปี ชีวิตครอบครัว เครื่องแต่งกาย งานหัตถกรรม ดนตรี และการปฏิบัติทางพิธีกรรม ปีใหม่เขมร บุญพจุมเบน (Bon Pchum Ben) บุญอมตุก (Bon Om Touk) และอ็อกออมบก (Ok Om Bok) ใช้ปฏิทินจันทรคติและสุริยคติประกอบกัน วันที่จึงอาจแตกต่างกัน ครอบครัว หมู่บ้าน วัด ผู้สูงอายุ ครู และศิษย์ช่วยถ่ายทอดแนวปฏิบัติจำนวนมาก ขณะที่หน่วยงานรัฐสนับสนุนการอนุรักษ์สืบทอด วัฒนธรรมยังเปลี่ยนแปลงไปตามอายุ งาน การย้ายถิ่นฐาน ความพิการ ความรับผิดชอบของครอบครัว และการเข้าถึงการคุ้มครองทางสังคม โดยทั่วไปวัยเด็กกำหนดเป็นอายุ 0–17 ปี นโยบายเยาวชนใช้อายุ 15–30 ปี เกณฑ์อ้างอิงวัยทำงานคือ 15–59 ปี และวัยสูงอายุเริ่มต้นที่ 60 ปี การอยู่ร่วมกันในชีวิตประจำวันเกี่ยวข้องกับสภาท้องถิ่น ผู้ใหญ่บ้าน หน่วยงานรัฐ ศาล ตำรวจ และแนวปฏิบัติของชุมชนที่ไม่เป็นทางการ ความเสมอภาค การแสดงออก การสมาคม ศาสนา และการชุมนุมโดยสงบได้รับการคุ้มครองตามรัฐธรรมนูญ โดยอยู่ภายใต้ความสงบเรียบร้อยของสาธารณะ สิทธิของผู้อื่น และขั้นตอนทางกฎหมายเฉพาะ
วัฒนธรรมในกัมพูชา
วัฒนธรรมในกัมพูชาครอบคลุมวิถีร่วมในการทำความเข้าใจชีวิต การแสดงอัตลักษณ์ และการจัดความสัมพันธ์ ประกอบด้วยช่วงชีวิต ประวัติศาสตร์ ศิลปะ ศาสนา ภาษา ประเพณี และการอยู่ร่วมกันในชีวิตประจำวัน สิ่งเหล่านี้ทับซ้อนกัน เช่น เทศกาลที่วัดอาจรวมการปฏิบัติทางศาสนา ความรับผิดชอบของครอบครัว ดนตรี พิธีกรรม และการมีส่วนร่วมของชุมชน
มองวัฒนธรรมในกัมพูชาเป็นปัจจัยด้านท้องถิ่นในการวางแผน ไม่ใช่แบบแผนระดับชาติเดียว ปรับภาษา เวลา การปฏิบัติทางศาสนาและประเพณี ความต้องการตามช่วงชีวิต และรูปแบบความสัมพันธ์ของชุมชนให้เหมาะกับสถานที่และกิจกรรมเฉพาะ จากนั้นตรวจสอบรายละเอียดกับสถาบันหรือผู้ติดต่อในชุมชนที่เกี่ยวข้อง
ช่วงวัย
ช่วงวัยต่าง ๆ ในกัมพูชาได้รับอิทธิพลจากอายุ การทำงาน ภาระครอบครัว ความพิการ การย้ายถิ่น และการเข้าถึงการคุ้มครองทางสังคม โดยทั่วไป วัยเด็กครอบคลุมอายุ 0–17 ปี นโยบายเยาวชนใช้อายุ 15–30 ปี เกณฑ์อ้างอิงวัยทำงานคือ 15–59 ปี และวัยสูงอายุเริ่มตั้งแต่อายุ 60 ปี กัมพูชามีกรอบระดับชาติสำหรับความเสี่ยงตลอดช่วงชีวิต แต่การเข้าถึงบริการในพื้นที่ยังไม่ทั่วถึง การดูแลผู้สูงอายุหรือผู้ที่ต้องพึ่งพาผู้อื่นยังคงเป็นหน้าที่หลักของครอบครัวและเครือข่ายชุมชนที่ไม่เป็นทางการ
ประวัติศาสตร์
ประวัติศาสตร์ในกัมพูชาบอกเล่าพัฒนาการของสังคม สถาบัน ภูมิทัศน์ และความทรงจำ ตั้งแต่ชุมชนยุคก่อนประวัติศาสตร์จนถึงปัจจุบัน ยุคสำคัญได้แก่ฟูนานและเจนละ จักรวรรดิเขมรและอังกอร์ การเปลี่ยนแปลงทางการเมืองหลังอังกอร์ การปกครองของฝรั่งเศส การได้รับเอกราช ยุคเขมรแดง และการฟื้นฟูหลังสงคราม หลักฐานทางประวัติศาสตร์มาจากโบราณคดี จารึก บันทึกของจีน เอกสารยุคอาณานิคม เอกสารศาล พิพิธภัณฑ์ หอจดหมายเหตุ ประวัติศาสตร์บอกเล่า และคำให้การของผู้รอดชีวิต
ศิลปะ
ศิลปะในกัมพูชาครอบคลุมทัศนศิลป์ ดนตรี วรรณกรรม ภาพยนตร์ ศิลปะการแสดง สถาปัตยกรรม การออกแบบ ภาพถ่าย และงานดิจิทัล การสร้างสรรค์ การศึกษา การอนุรักษ์ และการนำเสนอต่อสาธารณะเกี่ยวข้องกับกระทรวงวัฒนธรรมและวิจิตรศิลป์ สถาบันเฉพาะทาง ชุมชน และองค์กรอิสระ มีทั้งการฝึกอบรมอย่างเป็นทางการ โครงการนอกระบบ และการถ่ายทอดภายในครอบครัวหรือจากครูสู่ศิษย์ ควบคู่ไปกับตลาดศิลปะที่กระจัดกระจายและกระจุกตัวในพนมเปญ
ศาสนา
กัมพูชานับถือพุทธศาสนานิกายเถรวาทเป็นหลัก โดยสำมะโนประชากรปี 2019 ระบุว่าประชากร 97.1% นับถือพุทธศาสนา ชุมชนมุสลิม คริสต์ ชนพื้นเมือง และศาสนากลุ่มเล็กอื่น ๆ ก็ประกอบศาสนกิจได้ภายใต้เสรีภาพในการนับถือศาสนาตามรัฐธรรมนูญ วิถีศาสนามักมีศูนย์กลางอยู่ที่เจดีย์ มัสยิด โบสถ์ สถานที่ของชุมชน และกิจปฏิบัติในครอบครัว
ภาษา
ภาษาเขมรเป็นภาษาราชการและอักษรทางการของประเทศกัมพูชา และเป็นภาษาหลักในการบริหารราชการระดับชาติ การศึกษาในระบบ และสื่อที่จดทะเบียน กัมพูชายังมีสำเนียงภาษาเขมรประจำภูมิภาคและภาษาของชนกลุ่มน้อย โดยภาษาจามเป็นภาษาของชุมชนชาติพันธุ์ส่วนน้อยที่ใหญ่ที่สุด และมีภาษา Indigenous หลายภาษาใช้กันมากในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ แม้จะมีการศึกษาแบบหลายภาษาและการใช้ภาษาในท้องถิ่นทางวัฒนธรรม แต่การเข้าถึงขึ้นอยู่กับภูมิภาค โรงเรียน ชุมชน และโครงการ ไม่ใช่บริการที่ให้ทุกภาษาอย่างเท่าเทียมทั่วประเทศ
ประเพณี
ประเพณีกัมพูชาเป็นแนวปฏิบัติ สัญลักษณ์ และรูปแบบการแสดงออกที่สืบทอดและแบ่งปันกันในสังคม โดยเชื่อมโยงกับวัฏจักรประจำปี ชีวิตครอบครัว ศาสนา เครื่องแต่งกาย ดนตรี งานฝีมือ และชุมชนในแต่ละภูมิภาค เทศกาลปีใหม่เขมร (Khmer New Year), บุญพจุมเบน (Bon Pchum Ben), บุญออมตุก (Bon Om Touk) และอ๊กออมบก (Ok Om Bok) ผสมผสานกิจกรรมของครอบครัวและชุมชนเข้ากับศิลปะและพิธีกรรม โดยวันจัดงานมักอิงปฏิทินจันทรคติและสุริยคติ ครอบครัว หมู่บ้าน วัด ผู้สูงอายุ ครูช่าง และศิษย์เป็นผู้สืบทอดประเพณีจำนวนมาก ขณะที่กระทรวงวัฒนธรรมและวิจิตรศิลป์สนับสนุนการอนุรักษ์ประเพณีเหล่านี้
การอยู่ร่วมกัน
การอยู่ร่วมกันในชีวิตประจำวันของกัมพูชาจัดการผ่านสภาท้องถิ่น หัวหน้าหมู่บ้าน หน่วยงานรัฐ ศาล ตำรวจ และแนวปฏิบัติของชุมชนที่ไม่เป็นทางการ แทนที่จะมีระบบส่วนกลางเพียงระบบเดียว ประชาชนเข้าร่วมประชุมสภา เสนอข้อคิดเห็นหรือร้องเรียน ขอไกล่เกลี่ยข้อพิพาทส่วนตัวได้หลายกรณี และมีส่วนร่วมวางแผนงบประมาณท้องถิ่นได้ สิทธิตามรัฐธรรมนูญคุ้มครองความเสมอภาค การแสดงออก การรวมกลุ่ม ศาสนา และการชุมนุมโดยสงบ ขณะที่ความสงบเรียบร้อย สิทธิของผู้อื่น และขั้นตอนทางกฎหมายเฉพาะเป็นข้อจำกัด
VivAVia can make mistakes. Check important information.