ایران وچ فنون

ایرانی فن شاہی درباراں، مذہبی اداریاں، ورکشاپاں، پنڈاں، خاندانوں، سکولاں تے جدید سٹوڈیوواں دے ذریعے ودھیا اے۔ ایہہ تاریخ دا ریکارڈ وی اے تے روزمرہ زندگی دا زندہ حصہ وی۔ تعمیرات فن دی سب توں نمایاں صورتاں وچوں ہک اے۔ صحن، باغ، گنبد، محراباں، بادگیر، اینٹاں دا کم، آئینے، گچ تے رنگین ٹائلاں موسم، عقیدے، خوبصورتی تے سماجی ضرورتاں دے مطابق ہن۔ خطاطی لکھی زبان کوں بصری صورت ڈیندی اے۔ فارسی تے عربی رسم الخط کتاباں، عمارتاں، مصوریاں، سرٹیفکیٹاں، نشاناں تے جدید ڈیزائن وچ نظر آندے ہن۔ فارسی مینیاچر مصوری (Persian miniature painting) وچ باریک تفصیل، تہہ دار جگہ، شوخ رنگ تے ادبی موضوع ہوندے ہن۔ ایہہ اکثر بڑے آزاد دیواری چتر دی بجائے قلمی نسخیاں دا حصہ ہوندی ہئی۔ قالین تے کپڑے دے فن وچ عملی ورتاو نال پیچیدہ نمونے شامل ہن۔ ڈیزائن کسے علاقے، ورکشاپ، قبیلے، خاندانی روایت یا فنکارانہ دور دی پچھاݨ کرا سڳدے ہن۔ دھات دا کم، مٹی دے برتن، لکڑی دا کم، جڑائی، شیشہ، کڑھائی تے چھپے ہوئے کپڑے اہم دستکاری روایتیں ہن۔ ایہہ ہنر عام طور تے تجربہ کار کاریگراں تھلے بار بار مشق نال سکھے ویندے ہن۔ موسیقی وچ کلاسیکی ردیف روایتاں، علاقائی موسیقی، مذہبی پرفارمنس، مقبول انداز تے خاندانی گیت شامل ہن۔ آلات، ردھم تے گائیکی دے انداز پورے ایران وچ ٻہوں وکھ ہن۔ شاعری تے بصری فن اکثر آپس وچ ملدے ہن، کیوں جو مشہور قصے تے شعر تصویراں، پرفارمنساں تے آرائشی اشیا کوں متاثر کریندے ہن۔ مطلب ادب یا مذہب دے جان پہچان علامتاں اُتے منحصر تھی سڳدا اے۔ جدید ایرانی فن وچ مصوری، مجسمہ سازی، گرافک ڈیزائن، فوٹوگرافی، تنصیب، اینیمیشن، تھیٹر تے بین الاقوامی طور تے معروف سینما شامل ہن۔ فنکار خاندانی زندگی، یاد، شناخت، سماجی پابندیاں، مزاح یا روزمرہ گزارے اُتے کم کر سڳدے ہن۔ فن دی آزادی تے ناظرین تئیں رسائی اداریاں، سماجی توقعات، خرچے تے ضابطیاں دی وجہ توں محدود تھی سڳدی اے۔ فنکار پڑھاوݨ، تعاون، نجی تھاواں، عوامی اداریاں تے ڈیجیٹل صورتاں دے ذریعے پھر وی موقعے لبھدے ہن۔