آموزش در افغانستان

آموزش مدرسه‌ای از یک نظام رسمی دوازده‌صنفه پیروی می‌کند؛ آموزش ابتدایی صنف‌های ۱ تا ۶ و آموزش متوسطه صنف‌های ۷ تا ۱۲ را دربرمی‌گیرد. مدارس دولتی شهریه دریافت نمی‌کنند، اما هزینه مواد آموزشی، لباس، رفت‌وآمد و کاهش درآمد خانوار همچنان می‌تواند حضور در مدرسه را محدود کند. از مارس ۲۰۲۲، دختران عموماً دسترسی منظم خود به آموزش متوسطه پس از صنف ششم را از دست داده‌اند، هرچند شرایط بر اساس منطقه متفاوت است. آموزش حرفه‌ای شامل مسیرهای رسمی، غیررسمی و غیرنظام‌مند است. آموزش فنی و حرفه‌ای و مهارتی (TVET) ممکن است دو، سه یا پنج سال طول بکشد، در حالی که دوره‌های کوتاه معمولاً سه تا دوازده ماهه هستند. الگوی استاد-شاگردی (Ostad-Shagerdi) راه دیگری برای توسعه مهارت‌های شغلی فراهم می‌کند. یادگیری زبان از طریق مدارس، دانشگاه‌ها، برنامه‌های سوادآموزی، ارائه‌دهندگان محلی و دوره‌های دیجیتال انجام می‌شود و دری و پشتو دو زبان رسمی دولتی افغانستان هستند. آموزش عالی توسط دانشگاه‌ها و دیگر مؤسسات دارای مجوز ارائه می‌شود و می‌تواند به مدارک کارشناسی، کارشناسی ارشد یا دکترا منجر شود. توسعه مهارت‌ها راه‌های کوتاه‌تری برای به‌روزکردن یا تعمیق توانایی‌ها دربرمی‌گیرد؛ از جمله سوادآموزی مرتبط با فعالیت‌های درآمدزا، یادگیری در محیط کار و مطالعه خودآموز. انتخاب مسیر مناسب به کار یا مدرک موردنظر، دسترسی موجود، کیفیت برنامه، هزینه، زبان، اعتبار و ثبات ارائه‌دهنده بستگی دارد.