نظام کار افغانستان خدمات دولتی، شرکت‌های خصوصی، سازمان‌های غیردولتی، سازمان‌های بین‌المللی، کسب‌وکارهای خانوادگی، کشاورزی، تجارت، ساخت‌وساز، حمل‌ونقل، تولید، آموزش، مراقبت‌های بهداشتی، خدمات فنی و کار بشردوستانه را دربرمی‌گیرد. کشاورزی همچنان منبع مهم معیشت است و بسیاری از مردم از طریق کار موقت، تجارت کوچک، خوداشتغالی یا کاری که از راه شبکههای خانوادگی و اجتماعی هماهنگ میشود درآمد به دست می‌آورند. کار رسمی معمولاً کارفرمایی مشخص، وظایف تعریف‌شده و ترتیبی توافق‌شده برای پرداخت دارد. قرارداد کتبی میتواند نقش، دستمزد یا کمک‌هزینه‌ها، ساعات کار، مرخصی و سایر شرایط را ثبت کند. چارچوب قانون کار (Labour Law) برای اشتغال رسمی مرتبط است، اما متن تجمیع‌شده فعلی و اجرای عملی آن به‌طور یکسان در سراسر افغانستان به‌صورت عمومی راستی‌آزمایی نشده است. کار غیررسمی ممکن است قرارداد کتبی نداشته باشد و درآمد کمپیشبینیتر، حمایت ضعیف‌تر و راه‌های کمتری برای حل اختلاف فراهم کند. رابطه استخدامی فقط بخشی از وضعیت گسترده‌تر کار است. کارفرمایان کارگران را استخدام و شرایط کار را تعیین می‌کنند؛ کارگران ممکن است به مدارک هویتی، مدارک صلاحیت، معرف یا اجازه مخصوص نقش نیاز داشته باشند. بیکاری معمولاً به ثبت‌نام سراسریِ راستی‌آزمایی‌شده، بیمه یا نظام مزایای بیکاری منجر نمی‌شود؛ بنابراین افرادی که کار با مزد ندارند اغلب به حمایت خانواده، فرصت‌های غیررسمی، کمک‌های بشردوستانه یا برنامه‌های معیشتی زمان‌دار وابسته‌اند. دسترسی حرفه‌ای بر اساس شغل متفاوت است. برخی نقش‌ها عمدتاً به تجربه، شاگردی یا یادگیری حین کار متکی هستند، در حالی که موقعیت‌های تحت مقررات ممکن است به بررسی مدارک صلاحیت یا مجوز نیاز داشته باشند. فعالیت تجاری میتواند به‌صورت غیررسمی یا از طریق یک سازمان ثبت‌شده انجام شود. ثبت، مجوزهای بخشی، تعهدات مالیاتی، تأمین مالی، امنیت و ترتیبات پرداخت به نوع فعالیت، مالکیت، محل و بازار هدف بستگی دارد. بنابراین تصمیم واقع‌بینانه درباره کار مستلزم بررسی مقام محلی یا سازمان مربوط، شرایط پرداخت، مدارک لازم، وضعیت ایمنی و قابل‌اعتماد بودن ترتیبات کار است.
کار در افغانستان
کار در افغانستان شامل اشتغال با مزد، خوداشتغالی، کار روزمزدی، کشاورزی، کار خانوادگی بدون مزد و فعالیت‌های خانگی است. مشاغل رسمی ممکن است شامل قرارداد، دستمزد، مقررات ساعات کار و الزامات شغلی باشند، در حالی که کار غیررسمی اغلب به شبکههای شخصی، تقاضای محلی و منابع موجود وابسته است. دسترسی و شرایط کار بر اساس ولایت، بخش اقتصادی، جنسیت، تحصیلات، جابهجایی، امنیت و رویههای اداری جاری متفاوت است.
کار را با مقایسه پرداخت قابل‌اعتماد، وظایف روشن، ایمنی و دسترسی واقع‌بینانه انتخاب کنید، نه فقط بر اساس عنوان شغل. ترتیبات رسمی زمانی ترجیح دارند که شرایط قابلراستیآزمایی و کارفرمای مسئول فراهم کنند؛ کار غیررسمی ممکن است زمانی که گزینهها محدودند عملی باشد، اما به بررسیهای بیشتری نیاز دارد، زیرا درآمد و حمایت در آن میتواند کمپیشبینیتر باشد.
اشتغال
اشتغال با دستمزد در افغانستان شامل خدمت دولتی، مشاغل مزدی خصوصی، کار برای سازمان‌های غیردولتی و بین‌المللی و بسیاری از راه‌های امرارمعاش غیررسمی است. کار رسمی تابع چارچوب قانون کار است، اما دسترسی و اجرای آن بر اساس استان، بخش، جنسیت و رویههای مقام‌های فعلی تفاوت دارد. قرارداد کتبی، مدارک هویتی، صلاحیت‌ها، مقررات ساعات کار و ترتیبات پرداخت اهمیت دارند؛ در عین حال کشاورزی، کار روزمزد، خوداشتغالی و کار خانگی همچنان جایگزین‌های عمده‌اند.
کارفرما
در افغانستان، کارفرما (کارفرما، karfarma) شخص یا نهاد حقوقی است که کارگران را استخدام می‌کند و مسئولیت مزد، مزایا و شرایط کار را می‌پذیرد. کارفرمایان رسمی شامل نهادهای دولتی، بنگاه‌های خصوصی و مشترک، سازمان‌های غیردولتی و سازمان‌های خارجی‌اند؛ بااین‌حال بخش بزرگی از کار غیررسمی یا خانوادگی است. قانون کار پیشین شماره 35/2007 مقررات مفصلی درباره قرارداد، ساعات کار، مرخصی، ایمنی و اختلاف‌ها دارد، اما متن تلفیقی فعلی و قابلیت اجرای آن به‌طور عمومی تأیید نشده است.
بیکاری
وجود سامانه سراسری ثبت بیکاری، بیمه بیکاری یا مزایای بیکاری در افغانستان تأیید نشده است. افرادی که کار با دستمزد ندارند معمولاً به شبکههای خانوادگی و اجتماعی، کار غیررسمی، کانال‌های اعلام فرصت شغلی، کمک‌های بشردوستانه یا برنامه‌های معیشتی محدود به زمان متکی‌اند. دسترسی به‌شدت به محل، بودجه، آسیب‌پذیری، جنسیت، جابهجایی و مدارک موجود بستگی دارد.
بازار کار
بازار کار افغانستان میان اشتغال رسمی، غیررسمیِ ثبت‌شده و غیررسمی پراکنده است. کشاورزی همچنان بزرگ‌ترین منبع اشتغال است و ساخت‌وساز، تجارت، حمل‌ونقل، تولید و خدمات فرصت‌های دیگری فراهم می‌کنند. دسترسی به کار به‌شدت به استان، جنسیت، تحصیلات، جابهجایی، امنیت، مدارک و دسترسی به منابع مالی بستگی دارد.
حرفه‌ها
کار در افغانستان حوزه‌هایی چون زراعت، تجارت، ساختمان‌سازی، ترانسپورت، آموزش، مراقبت صحی، اداره دولتی، خدمات فنی، فناوری اطلاعات و ارتباطات، فعالیت بشردوستانه و بسیاری گروه‌های شغلی دیگر را در بر می‌گیرد. شواهدی از ثبت جامع و اجرای یکسان در سراسر کشور برای همه حرفه‌ها وجود ندارد؛ بنابراین دسترسی معمولاً به نقش، بخش و ولایت بستگی دارد، نه یک شرط ورودی ملی. مردم اغلب از راه شبکههای خانوادگی یا اجتماعی، خوداشتغالی، شاگردی یا یادگیری حین کار وارد می‌شوند؛ اما مشاغل دارای مقررات به بررسی بیشتر مدارک و جواز نیاز دارند.
کسب‌وکار
کارآفرینی در افغانستان شامل آماده‌سازی، ایجاد، اداره، توسعه، انتقال و تعطیل‌کردن یک فعالیت خوداشتغالی یا سازمان اقتصادی پایدار است. ثبت رسمی وجود دارد، اما دسترسی به مجوزها، تأمین مالی و بازارها پراکنده است و بسیاری از فعالیت‌ها به‌صورت غیررسمی، از خانه یا از طریق شبکههای خانوادگی و اجتماعی انجام می‌شوند. ثبت، مجوزهای بخشی، تعهدات مالیاتی، تأمین مالی، امنیت و خطرهای پرداخت به نوع فعالیت، مالکیت، محل و بازار هدف بستگی دارند.
VivAVia can make mistakes. Check important information.