Kar li Azerbaycanê

Kar li Azerbaycanê bi gelemperî “iş”, û ked jî “əmək” tê gotin. Mirov dikare ji bo pargîdaniyên taybet, dezgehên dewletê, rêxistinên xwediyê dewletê, cotkarî, karsaziyên malbatî an ji bo xwe bixebite. Rêbaza fermî ya sereke xebitîna di bin peymanê de ye; jê re peymana karê (əmək müqaviləsi) tê gotin. Di wê de nasnameya karmend û kardêrê, kar, cihê kar, mûçe, rêbaza xebatê û şertên bingehîn ên din tên diyarkirin. Kardêr bi gelemperî karker hilbijêre, li ser rol û şertan li hev dike û qeydkirina pêwîst a karê temam dike. Piştre karmend dest bi kar dike, rêzikên cihê kar dişopîne û mûçeya lihevkirî di çarçoveya têkiliya kar a belgekirî de werdigire. Dibe ku mûçe berî an piştî kêmkirinên pêwîst bê gotin; lewma divê karker bipirse ka di dawiyê de dê çiqas bistîne. Pelê mûçeyê, tomara bankê an belgeya din a dayînê alîkar e ku karmend kontrol bike ka dayîn li gorî peymanê ye an na. Karmendan bi gelemperî mafên cihê karê girêdayî bêhnvedanê, betlaneyê, tenduristî û ewlehiyê û parastina ji muameleya neheq hene. Rewşa rastîn bi peyman, celebê kar û rewşa qanûnî ya karker ve girêdayî ye. Xwekarî û karsaziyên malbatî jî li Azerbaycanê girîng in. Kesê xwekar xerîdar peyda dike, dahat û lêçûnan rêve dibe û dibe ku li şûna peymana kar qeydkirina karsaziyê an bacê hewce bike. Karê nefermî heye, lê delîla kar, dahat û beşdariyan lawaztir dike. Ev dikare nakokî, parastina civakî, deynstandin û daxwazên berjewendiyên paşerojê dijwartir bike. Azerbaycanî li cihê karê gelemperî tê bikaranîn; rûsî û îngilîzî jî di hin pargîdanî û beşan de bikêr in. Pêşniyarên kesane dikarin alîkariya dîtina derfetên karê bikin, lê şiyan, belgeyên pêbawer û peymaneke nivîskî ya zelal jî girîng in. Hemwelatiyên biyanî ji bo jiyan û xebatê li Azerbaycanê bingeheke qanûnî ya guncaw hewce dikin. Destûra ketin an mayînê di welêt de her tim destûra karê nadin; ji ber vê yekê divê rewşa koçberî û karê ji hev cuda bên kontrolkirin.